Νέα δεδομένα στον πόλεμο της Ουκρανίας δημιουργεί η φερόμενη μεταβίβαση αμερικανικής κατασκευής πυραυλικών συστημάτων από την Τουρκία στο Κίεβο, με την Άγκυρα να εμφανίζεται να κάνει ένα ακόμη βήμα απομάκρυνσης από τη μέχρι σήμερα προσεκτική ισορροπία της απέναντι στη Μόσχα.
Η Τουρκία προχώρησε στην πώληση προς την Ουκρανία οπλικών συστημάτων αμερικανικής κατασκευής τα οποία δεν χρειαζόταν πλέον. Το πακέτο φέρεται να περιλαμβάνει 70 βαλλιστικούς πυραύλους M39 ATACMS, 12 πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων M270, καθώς και μεγάλο αριθμό πυρομαχικών διασποράς.
Πρόκειται για εξοπλισμό που θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά τις δυνατότητες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία το Κίεβο αναζητεί μεγαλύτερη ισχύ πυρός και περισσότερες πλατφόρμες εκτόξευσης για πλήγματα σε βάθος.
Γιατί οι 12 M270 θεωρούνται κρίσιμη ενίσχυση
Το σημαντικότερο στοιχείο του πακέτου ενδέχεται να μην είναι μόνο οι 70 πύραυλοι ATACMS, αλλά οι 12 εκτοξευτές M270.
Σε αντίθεση με το HIMARS, το οποίο μεταφέρει μία συστοιχία πυραύλων, το M270 μπορεί να φέρει δύο, προσφέροντας αυξημένο όγκο πυρός σε μία μόνο αποστολή. Αυτό επιτρέπει στις ουκρανικές δυνάμεις να εκτοξεύουν μεγαλύτερο αριθμό πυρομαχικών σε σύντομο χρονικό διάστημα και να διασπείρουν περισσότερα συστήματα στο μέτωπο.
Η αύξηση του αριθμού των διαθέσιμων εκτοξευτών έχει και επιχειρησιακή σημασία. Η Ρωσία έχει επενδύσει σημαντικούς πόρους στον εντοπισμό και την καταστροφή ουκρανικών HIMARS και άλλων συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού, αξιοποιώντας drones, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και αναγνωριστικά συστήματα.
Με περισσότερες πλατφόρμες διασκορπισμένες σε μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση, το έργο εντοπισμού τους γίνεται δυσκολότερο.
Επιστρέφουν στο ουκρανικό οπλοστάσιο οι πύραυλοι M26
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παράδοση μη κατευθυνόμενων πυραύλων M26, δυνατότητα που η Ουκρανία είχε σε μεγάλο βαθμό στερηθεί από το 2023.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συνοδεύουν το πακέτο, περίπου 2.500 τέτοιοι πύραυλοι με υποπυρομαχικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον στόχων σε αποστάσεις έως περίπου 30 χιλιομέτρων.
Η φύση τους τούς καθιστά περισσότερο κατάλληλους για πλήγματα εναντίον συγκεντρώσεων στρατευμάτων, χώρων ανάπτυξης δυνάμεων και άλλων στόχων μεγάλης επιφάνειας παρά για επιθέσεις που απαιτούν υψηλή ακρίβεια.
Ταυτόχρονα, η χρήση φθηνότερων μη κατευθυνόμενων πυρομαχικών θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ουκρανία να διατηρήσει τα πολύτιμα αποθέματα πυραύλων ακριβείας για σημαντικότερους στόχους.
Τι δυνατότητες έχει ο M39 ATACMS
Ο M39 ATACMS αποτελεί παλαιότερη έκδοση του αμερικανικού τακτικού βαλλιστικού πυραύλου και δεν διαθέτει το επίπεδο δορυφορικής καθοδήγησης των νεότερων παραλλαγών.
Το βασικό του πλεονέκτημα βρίσκεται στην κεφαλή μάχης, η οποία μεταφέρει μεγάλο αριθμό υποπυρομαχικών. Αυτό τον καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνο απέναντι σε στόχους που καλύπτουν μεγάλη έκταση, όπως αεροδρόμια, θέσεις αντιαεροπορικών συστημάτων, εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού και αποθήκες πυρομαχικών.
Χαρακτηριστικό προηγούμενο αποτέλεσαν οι ουκρανικές επιθέσεις του Οκτωβρίου του 2023 εναντίον ρωσικών εγκαταστάσεων στο Μπερντιάνσκ και στο Λουχάνσκ, όταν η χρήση ATACMS προκάλεσε σημαντικές απώλειες σε ρωσικά ελικόπτερα και υποδομές.
Οι επιθέσεις εκείνες ανάγκασαν τη ρωσική στρατιωτική αεροπορία να προσαρμόσει τον τρόπο ανάπτυξης των ελικοπτέρων της και να απομακρύνει μέρος των μέσων της από ευάλωτες βάσεις.
Πλήγματα πριν από την εκτόξευση ρωσικών πυραύλων
Οι ATACMS δεν αποτελούν φυσικά αντιαεροπορικό όπλο και δεν μπορούν να αναχαιτίσουν εισερχόμενους πυραύλους ή drones.
Μπορούν, όμως, να λειτουργήσουν έμμεσα υπέρ της ουκρανικής αεράμυνας, εφόσον χρησιμοποιηθούν για την καταστροφή εκτοξευτών, αποθηκών πυρομαχικών, κέντρων διοίκησης και εγκαταστάσεων υποστήριξης πριν χρησιμοποιηθούν για επιθέσεις.
Με αυτή τη λογική, η εξουδετέρωση μιας κρίσιμης ρωσικής εγκατάστασης μπορεί να αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις, μειώνοντας την πίεση που δέχεται η ουκρανική αεράμυνα.
Το πολιτικό μήνυμα της Άγκυρας προς τη Μόσχα
Πέρα από τη στρατιωτική διάσταση, η υπόθεση έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.
Η Τουρκία έχει επιχειρήσει καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου να διατηρήσει μια δύσκολη ισορροπία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Από τη μία πλευρά, διατηρεί οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις με τη Μόσχα. Από την άλλη, έχει στηρίξει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και έχει αναπτύξει στενή αμυντική συνεργασία με το Κίεβο.
Η μεταβίβαση αμερικανικών οπλικών συστημάτων έχει πρόσθετη σημασία, καθώς τέτοιες εξαγωγές υπόκεινται σε κανόνες επανεξαγωγής και απαιτούν αμερικανική έγκριση.
Εφόσον η συμφωνία πραγματοποιήθηκε με τη συγκατάθεση της Ουάσιγκτον, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον προηγούμενο: χώρες που διαθέτουν παλαιότερα αμερικανικά συστήματα και πυρομαχικά θα μπορούσαν δυνητικά να ακολουθήσουν ανάλογη οδό, μεταφέροντας μέρος των αποθεμάτων τους στην Ουκρανία.
Μια κίνηση με σημασία μεγαλύτερη από τους 70 πυραύλους
Σε καθαρά αριθμητικό επίπεδο, οι 70 ATACMS δεν μπορούν από μόνοι τους να αλλάξουν την πορεία ενός πολέμου τέτοιας κλίμακας.
Η σημασία της τουρκικής κίνησης βρίσκεται περισσότερο στον συνδυασμό των ATACMS, των M270 και των πρόσθετων πυρομαχικών, αλλά κυρίως στο πολιτικό προηγούμενο που ενδέχεται να δημιουργεί.
Αν και άλλες χώρες που διαθέτουν παλαιότερα αμερικανικά οπλικά συστήματα ακολουθήσουν την ίδια πρακτική, το Κίεβο θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση σε μια ευρύτερη δεξαμενή στρατιωτικού υλικού χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από νέες παραδόσεις των ΗΠΑ.
Για τη Μόσχα, επομένως, η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν αφορά μόνο μερικές δεκάδες πυραύλους. Αφορά το ενδεχόμενο να ανοίξει ένας νέος δρόμος ανεφοδιασμού της Ουκρανίας — και ταυτόχρονα ένα σαφέστερο μήνυμα για το πού τοποθετείται η Άγκυρα όσο ο πόλεμος συνεχίζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου