Γιατί…;
Με ρωτάς.
Δεν έχω απάντηση.
Το «γιατί» δεν αφορά εμένα.
Αφορά εσένα.
Δεν ανήκω στον κόσμο των υποθέσεων,
ούτε σε εκείνους που στέκονται για πολύ
πάνω στα ερείπια του παρελθόντος
και επαναλαμβάνουν τις ίδιες ερωτήσεις
μέχρι να φθαρεί η ίδια τους η φωνή.
Δεν θέλω να σου εξηγήσω.
Δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα.
Να ξέρεις ότι χάνουμε τα πράγματα όταν συνειδητοποιούμε πως είχαν ήδη φύγει,
πριν βρούμε το θάρρος να το παραδεχτούμε.
Και η ανάγκη μας για ένα «γιατί»
να μην είναι τόσο αναζήτηση της αλήθειας,
όσο μια προσπάθεια
να δώσουμε ένα νόημα
σε ό,τι συνέβη.
Σαν να μη φοβόμαστε τόσο το τέλος,
όσο το ενδεχόμενο
να μην έχει καμία εξήγηση.
Θέλουμε μια αιτία για όλα,
ένα νόημα για κάθε απώλεια,
μια λογική για κάθε τέλος
που να μπορούμε να αντέξουμε.
Όμως η ζωή δεν μας υπόσχεται
ότι όλα όσα συμβαίνουν
θα έχουν ένα νόημα που μπορούμε να κατανοήσουμε,
ούτε ότι κάθε τέλος
θα είναι δίκαιο ή λογικό.
Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω την ανάγκη σου για ένα «γιατί».
Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται εξήγηση.
Αρκεί που συνέβησαν.
Κουράστηκα, μια ολόκληρη ζωή,
να αποδεικνύω ξανά και ξανά την άποψή μου
και βαρέθηκα να ακούω τη δική μου φωνή.
Αυτή τη φορά,
δεν θα απαντήσω.
Γιατί το «γιατί»
δεν αφορά πια εμένα.
@Rania’s
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου