Σχολεία με σοβάδες που πέφτουν πάνω από τα κεφάλια παιδιών. Παράθυρα που αποκολλώνται και μαθητές που τραυματίζονται. Κτίρια που θα έπρεπε να έχουν ελεγχθεί εδώ και χρόνια, αλλά η ασφάλεια των παιδιών μοιάζει να περιμένει τη σειρά της στη λίστα των υποχρεώσεων του κράτους.
Νοσοκομεία με ελλείψεις, ασθενείς που ταλαιπωρούνται και ασφαλισμένοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με χρεώσεις και έξοδα, ενώ πληρώνουν εισφορές για να έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη. Για να αρρωστήσεις, πρέπει πρώτα να υπολογίσεις αν αντέχει η τσέπη σου!
Και μέσα σε όλα αυτά, εγκλήματα, ανθρώπινες ζωές που χάνονται, υποθέσεις που συγκλονίζουν και μια κοινωνία που αναρωτιέται αν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής στον δρόμο, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, ακόμη και μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ή Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;
Πού είναι οι έλεγχοι; Πού είναι η πρόληψη; Πού είναι οι υποδομές; Πού είναι οι ευθύνες; Πού είναι εκείνοι που πρέπει να λογοδοτούν όταν κάτι πάει στραβά;
Κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν. Υπουργοί αλλάζουν καρέκλες. Βουλευτές ανταλλάσσουν κατηγορίες. Η αντιπολίτευση καταγγέλλει, η κυβέρνηση απαντά, τα κόμματα στήνουν τις δικές τους πολιτικές παραστάσεις και ο πολίτης παρακολουθεί το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Όλοι θυμούνται τον πολίτη όταν έρχονται οι εκλογές. Όλοι υπόσχονται καλύτερη υγεία, καλύτερη παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη και ένα κράτος που θα λειτουργεί. Όταν όμως έρχεται η ώρα να μετρηθούν τα αποτελέσματα, οι υποσχέσεις δεν μπορούν να στερεώσουν έναν σοβά, να καλύψουν μια νοσοκομειακή ανάγκη ή να γυρίσουν πίσω μια ανθρώπινη ζωή.
Και δεν είναι μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα ευθυνών, παραλείψεων και πολιτικής ατιμωρησίας, στο οποίο συχνά κανείς δεν θέλει να αναλάβει το μερίδιο που του αναλογεί. Γιατί στην Ελλάδα μπορεί να περισσεύουν οι δηλώσεις, αλλά όταν ζητάς συγκεκριμένες απαντήσεις, ξαφνικά όλοι ψάχνουν ποιος είχε την αρμοδιότητα.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ, ΔΕΝ ΕΙΔΑ, ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΙ».
Δεν γίνεται να ζητάμε από τον γονιό να στείλει το παιδί του στο σχολείο και να ελπίζει ότι δεν θα πέσει τίποτα στο κεφάλι του. Δεν γίνεται να ζητάμε από τον ασθενή να πληρώνει μια ζωή εισφορές και, όταν χρειάζεται βοήθεια, να βρίσκεται μπροστά σε νέα εμπόδια. Δεν γίνεται να μιλάμε για ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, όταν βασικές ανάγκες των πολιτών αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητικές εκκρεμότητες.
Και η κυβέρνηση που έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τις αποτυχίες των προηγούμενων. Έχει υποχρέωση να δίνει λύσεις, να ελέγχει, να προλαμβάνει και να λογοδοτεί. Όπως ακριβώς υποχρέωση έχουν και όσοι υπηρέτησαν προηγουμένως σε θέσεις εξουσίας.
ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟ:
Όταν η ασφάλεια στα σχολεία, η πρόσβαση στην υγεία και η προστασία της ανθρώπινης ζωής εξακολουθούν να αποτελούν πηγές αγωνίας για τους πολίτες, με ποιο ακριβώς αποτέλεσμα ζητούν οι κυβερνώντες να κριθούν;
Μήπως ήρθε η ώρα η κυβέρνηση να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που της αναλογεί και να τεθεί ακόμη και το ζήτημα της παραίτησής της, εφόσον αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της;
Γιατί η εξουσία δεν είναι λάφυρο. Δεν είναι προσωπικό προνόμιο. Δεν είναι μια καρέκλα που κρατάς με νύχια και με δόντια. Είναι ευθύνη απέναντι σε ανθρώπους που δουλεύουν, πληρώνουν φόρους, ασφαλίζονται, μεγαλώνουν παιδιά και ζητούν το αυτονόητο: να ζουν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΚΑΝΕΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ.
Είναι η χώρα των πολιτών της. Και οι πολίτες δεν είναι υποχρεωμένοι να χειροκροτούν, να περιμένουν και να πληρώνουν επ' άπειρον για τις ίδιες αποτυχίες.
ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΛΟΓΙΑ. ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΥΘΥΝΗ.
Γιατί όταν κινδυνεύουν παιδιά, όταν δοκιμάζεται η υγεία των ανθρώπων και όταν η κοινωνία χάνει την εμπιστοσύνη της στους θεσμούς, δεν αρκεί να πεις «θα δούμε».
Πρέπει επιτέλους να κάνεις κάτι.
ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου