Η νίκη των Δημοκρατικών και στη Βουλή και στη Γερουσία ήταν περίπου προδιαγεγραμμένη, ήταν η επιβεβαίωση αυτού που προέβλεπαν δημοσκοπήσεις και αναλυτές. Και είναι μία νίκη που θεωρητικά δίνει το δικαίωμα στους Δημοκρατικούς να ελέγχουν τις αποφάσεις Τραμπ. Είναι όμως έτσι;
Πρώτ’ απ’ όλα υπάρχει σ’ αυτές τις εκλογές ένα παράδοξο. Ηττήθηκε ένας πρόεδρος που αν και σάρωσε στις εθνικές εκλογές στο μέσο της θητείας του βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό δημοτικότητας, αλλά ηττήθηκε από ένα κόμμα που ουσιαστικά δεν έχει καμία ηγετική φυσιογνωμία να αναγνωρίζεται ως ο «διάδοχος» του Τραμπ. Και αυτό πολιτικά έχει επιπτώσεις, με την έννοια ότι οι ψηφοφόροι έχουν πάντα την ανάγκη να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους σε ένα πρόσωπο που θα τους εμπνεύσει.
Οι δυνατοί Δημοκρατικοί στα νομοθετικά σώματα βρίσκονται μπροστά σε μία πρόκληση. Από τη μία να φρενάρουν πολιτικές του Αμερικανού προέδρου που τις θεωρούν επιζήμιες, αλλά αυτή η τακτική να μην οδηγήσει σε μία νομοθετική στασιμότητα δύο ετών, που μπορεί να παραλύσει τη λειτουργία του κράτους.
Από την άλλη, παρά το σαφές μήνυμα των ψηφοφόρων, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα ιδρώσει το αυτί του Ντόναλντ Τραμπ. Έχει ήδη δηλώσει ότι θα γίνει ο «κύριος βέτο», που ουσιαστικά θα μπλοκάρει κάθε νομοθετική πρωτοβουλία των αντιπάλων, έστω και αν αυτό οδηγήσει σε παράλυση. Η στρατηγική Τραμπ άλλωστε εξ αρχής είναι αυτή. Δεν τον ενοχλεί να δημιουργηθεί ένα πρόβλημα, αρκεί να μπορεί να το αποδώσει στους αντιπάλους του.
Ο Ντόναλντ Τραμπ αυτό που θα κάνει στο υπόλοιπο της θητείας του είναι ουσιαστικά να αγνοεί τα δύο σώματα. Να διοικεί σαν να μην υπάρχουν, με προεδρικά διατάγματα. Ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται από πρόεδρος να γίνει βασιλιάς ή ακόμα και αυτοκράτορας, υιοθετώντας τη λουδοβίκια οπτική: Το κράτος είμαι εγώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου