Μια συγκλονιστική και άγνωστη περιπέτεια ζωής που έζησε στην καρδιά της Μέσης Ανατολής εξομολογήθηκε η Ελένη Ψυχούλη, περιγράφοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια το ταξίδι της στην Υεμένη και τη στιγμή που δέχτηκε επίθεση με πέτρες επειδή δεν φορούσε μαντίλα.
Μιλώντας στο Vidcast «People» και στον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα, η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας γύρισε τον χρόνο πίσω, ανακαλώντας το παράτολμο ταξίδι που αποφάσισε να κάνει αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού της, αγνοώντας τους τεράστιους κινδύνους που ελλόχευαν στη χώρα εκείνη την περίοδο.
«Το πιο τρελό ταξίδι το έχω κάνει στην Υεμένη. Μόλις είχα γεννήσει και ήθελα να πάω, να ξεσκάσω γιατί είχα κουραστεί με την γέννα. [γέλια]. Είμαι με το μωρό αγκαλιά και βλέπω στην τηλεόραση ότι ανοίγουν τα σύνορα γιατί μέχρι τότε είχε εμφύλιο και ήταν κλειστή. Λέω "Θα πάω στην Υεμένη". Θα μου πεις που την ήξερα την Υεμένη; Η Όφρα Χάζα που μια τραγουδίστρια των 80s είχε γυρίσει ένα φοβερό βιντεοκλίπ σ’ αυτή τη χώρα. Πάω λοιπόν σε όλα τα ταξιδιωτικά γραφεία αλλά ούτε που ήξεραν πού πέφτει, ποια είναι η πρωτεύουσα της… Αναζητώντας το πώς θα το πραγματοποιήσω βρήκα κάτι ταξίδια που ήταν για περιπετειώδους τύπους και μου έκλεισαν. Δεν ήξερα φυσικά τότε ότι ήταν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν εκεί και σκοτώνανε τουρίστες. Τότε μην φανταστείς τουρίστες εμένα και άλλους τρεις είχε, αλλά έπαιρναν ομήρους όταν έβρισκαν ξένους και τους σκοτώνανε. Δηλαδή ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο μέρος. Δεν το ήξερα και πήγα. Πήγαμε με τον πρώην σύζυγό μου. Ήταν πραγματικά περιπέτεια γράφω βιβλίο για αυτό το ταξίδι. Κινδύνευσα αλλά το δεν κατάλαβα. Με λιθοβολήσαν κιόλας, γιατί δεν ήμουν καλυμμένη σε μια πόλη που ήταν λίγο πιο θρησκευτική. Με πήραν τις πέτρες που λέμε. Είναι φρικτό! Πονάει πάρα πολύ!»
«Σα μάνα ήμουν με τα λάθη μου και με τα σωστά μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και κοιτούσα πάρα πολύ τον εαυτό μου, δηλαδή δεν θυσιάστηκα για το παιδί μου, κατάλαβες το που λένε, το οποίο το θεωρώ καλό γιατί του το έλεγα ότι για κανέναν δεν θυσιαζόμαστε… Από μικρό του έλεγα «Ξέρεις κάτι «Δεν είμαι θεός επειδή είμαι μαμά. Έχω τα καλά μου, έχω τα κακά μου» και εσύ το ίδιο. Με στεναχωρείς σε αυτά, σε άλλα μου δίνεις χαρά, δηλαδή πάντα το έφερνα αντιμέτωπο στο ότι και εγώ πεπερασμένη είμαι, δεν είμαι καμία θεά, δεν είμαι δεν έχω το γραμμένα στην πέτρα τι πρέπει να κάνω, δεν ξέρω. Πολλές φορές δεν φοβόμουνα να το πω «Ξέρεις κάτι. Δεν ξέρω να σου πω γι' αυτό». Δεν έκανα τη το φωτεινό παντογνώστη. Του έδινα απεριόριστη ελευθερία και τη δυνατότητα να μιλάμε για τα πάντα και αυτό το έχουμε κρατήσει»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου