Ο π. Ανανίας ήθελε πάντα να γελάμε. Έλεγε: «… Να γελάτε λίγο, βρε παιδιά. Φεύγει ο διάβολος. Φεύγει η μελαγχολία. Φεύγει η σκουντουφλιά. Φεύγει η απελπισία.
Μια φορά κι' έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδί, ένα μικρό αγόρι που τον λέγαν Θανασάκη.
Αυτό το αρνί στη λαδόκολλα δεν είναι «άλλη μια συνταγή για Κυριακή». Είναι το κόλπο που σε σώζει όταν θες κρέας λουκούμι χωρίς να κάθεσαι από πάνω, χωρίς μαρινάδες-επιστήμη, χωρίς υγρά στο ταψί και χωρίς άγχος μην καεί.