‘’Δυνατός είναι εκείνος που λυγίζει. Διασώζεται όποιος μπορεί να γέρνει έτσι όπως λυγίζουν τα δέντρα στις θύελλες!’’
ΑΝΤΡΕΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ
Τον τελευταίο καιρό όλο και αυξάνονται οι κρίσεις πανικού. Μπορούν να συμβούν στον καθ΄ένα! Προκαλούνται από έντονο συσσωρευμένο άγχος, τραυματικά γεγονότα, κρυμμένες ανασφάλειες, ντροπή αλλά κι από....
ένα βαθύ φόβο στις αλλαγές.
Οι κρίσεις συνήθως εμφανίζονται όταν πρόκειται ν’ αλλάξουν οι συνθήκες στη ζωή μας π.χ. γάμος, αλλαγή δουλειάς, ή αντίθετα, όταν νοιώθουμε ‘’ακινησία’’: δεν μου αρέσει, δεν αντέχω αυτό που ζω, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι! Είναι σαν να θέλουμε ταυτόχρονα, να περπατήσουμε και να μείνουμε ακίνητοι. Να εξελιχθούμε και όμως να μην αλλάξει τίποτα…! Φοβόμαστε ότι στις νέες συνθήκες που μπορεί πραγματικά να θέλουμε, ίσως δεν τα καταφέρουμε ή μπορεί να είναι χειρότερα απ’ ότι τώρα. Οι ανησυχίες αυτές μπορεί να έχουν τους λόγους τους, που μόνον εμείς ξέρουμε. Κρυφά μέσα μας νοιώθουμε μοναξιά, μελαγχολία, σ’ αδιέξοδο.
Στη κρίση η καρδιά αρχίζει να χτυπά πολύ έντονα κι αυτό προκαλεί κάποιες βιολογικές αντιδράσεις: νοιώθουμε σαν να μας κόβεται η αναπνοή και δεν μπορούμε να πάρουμε αρκετό αέρα, μπορεί να προκαλέσει τρέμουλο, ζαλάδα, ναυτία, ‘’φούντωση’’ αλλά και αίσθημα αδυναμίας, σαν να μας κόβονται τα γόνατα… Το πιο δύσκολο είναι ο φόβος της επανάληψης, που μας κάνει να κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στο σπίτι, ν’ αποφεύγουμε τους άλλους και να κάνουμε πράγματα μόνοι μας. Χάνουμε σιγά, σιγά την ελευθερία και την αυτοπεποίθησή μας, φυλακιζόμαστε…
Η καλύτερη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των κρίσεων πανικού είναι η γνωσιακή –συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία (αυτό δηλαδή έκανα εγώ)!
Αντίθετα μια θεραπεία με χάπια δεν είναι τόσο αποτελεσματική.
Σκεφτείτε ένα υφαίστιο που βράζει. Το χάπι είναι σαν μια μεγάλη «τάπα» που κλείνουμε από πάνω το υφαίστιο για να μην εκραγεί! Ναι… .Αλλά κάποια στιγμή… θα σκάσει! Δεν ξέρω αν το πιάσατε……! Ένα ηρεμιστικό βοηθάει απλά εκείνη τη στιγμή και για λίγες ώρες στο να χαλαρώσουμε από αυτά τα δυσάρεστα συμπτώματα.
Το θέμα όμως είναι να μάθουμε να διαχειριζόμαστε την ίδια μας τη σκέψη! Το πώς πρέπει να σκεφτόμαστε γενικά στη ζωή μας και σιγά σιγά όλα τα άγχη θα φύγουν… ή θα μειωθούν και μαζί τους και οι κρίσεις πανικού!
Πρέπει να σταματήσουμε να φοβόμαστε και να ζήσουμε! Να πιστεύουμε στη ζωή και να ελπίζουμε.
Γιατί: «Πιστεύω δε σημαίνει πως δε θα με βρουν κακά. Σημαίνει πως και τα κακά αυτά, και να μου συμβούν, δε θα με σκοτώσουν…» !
Υ.Γ: ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΠΑΝΤΑ...!
:-)
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ
ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ LIKE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου