Κουβάρι οι σκέψεις. Φοβισμένες κινήσεις, φοβισμένες σκέψεις. Τι να σκεφτώ και τι να γράψω. Θα το προσπεράσεις έτσι κι αλλιώς. Άλλη μια ανάρτηση, άλλη μια αμπελοφιλοσοφία, άλλη μια μπούρδα. Οι σκέψεις και τα λόγια δεν έχουν πέραση πλέον. Δεν ζούμε τον 18ο αιώνα να χρειαζόμαστε Κοραήδες ή στη....
χούντα να ψάχνουμε για Ρίτσο, Θεοδωράκη και Ελύτη. Τώρα βλέπεις τα ξέρουμε όλα και τα αμφισβητούμε όλα. Τα ξέρουμε σε τέτοιο βαθμό που η ξερόλα μας αντί να μας πάει μπροστά, μας πάει πίσω. Το μηδέν δεν υπάρχει πλέον για το μέλλον μας. Όλοι έχουμε θεωρίες, προτάσεις και στο τέλος το μέλλον γίνεται μηδέν, ένα σιωπηρό μεγάλο μηδέν. Κι έτσι οι σκέψεις μηδενίζονται, χάνονται, μένουν απλά σ´ένα τοίχο ενός μπλοκ. Τι να σου πω λοιπόν όταν τις αποφάσεις σου τις έχεις πάρει. Η υπομονή σου φορτώνει συνεχώς με ψέματα, το κορμί σου φτάνει στο χώμα, τα μάτια σου κλείνουν και μονολογείς "δε βαριέσαι βρε αδερφέ, θα περάσει". Στήριγμα στους δυνάστες σου, πλάτες σε ένα σύστημα που φοβάσαι να αλλάξεις, παίζεις με τις λέξεις, βήματα πίσω και μένεις απαθής. Και συνεχίζεις, συνεχίζεις... μέχρι το τέλος. Οι αναπνοές σου τελειώνουν, τελειώνεις. Καιρός να ζητήσεις αέρα, καιρός να αναπνεύσεις, καιρός κραυγή σου πράξη. Μην περιμένεις τους καθοδηγητές του κόμματος, των συνδικάτων. Μην τους περιμένεις, κοίτα τους γύρω σου. Μίλα τους! Μίλα και πράξε! Είσαι μόνος, ο καθένας μας είναι μόνος. Είμαστε μονάδες! Να γίνουμε σύνολο, ένα μεγάλο μοναχικό από σημαίες και κόμματα σύνολο. Μπορούμε! Οι σκέψεις μου φοβισμένες, μοναχικές αλλά η ελπίδα είναι κοινή, είναι ίδια για όλους μας. Η ελπίδα δεν σβήνει, μην την σβήνεις. Έλα μαζί μου, με τον διπλανό σου! Έλα με μας τις μοναχικές μονάδες! Μπορούμε, πιστεψέ το!!
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ
ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ LIKE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου