Αφιερώνεται, λόγω και των ημερών, στους....

Νίκος Πρασσάς

Φίλες κ Φίλοι μου, Αφιερώνεται, λόγω και των ημερών, στους πλούσιους, στους ανήμπορους, στους
ανίκανους, στους δυνατούς, στους αθώα πονηρούς, όσο και στους επικίνδυνα έξυπνους, που αν και χωρισμένοι στο ταμείο της ζωής, ..ενώνονται για τον «κοινό» αγώνα, που είναι ο σεβασμός για τον άνθρωπο, την ανθρωπινότητα και την ελευθερία ολωνών, και στο μέτρο που την ελευθερία του και την ανθρωπινότητά του τις σέβονται, τις αγαπούν, τις αναδεικνύουν και τις δημιουργούν όλοι οι άλλοι. 

Η θεϊκή ηθική έχει βρει την τέλεια έκφρασή της στην ακόλουθη χριστιανική ρήση : «Αγάπα τον θεό περισσότερο από τον εαυτό σου και τον πλησίον σου, τον διπλανό σου όσο και τον εαυτό σου», πράγμα που υποδηλώνει την θυσία τόσο του εαυτού σου όσο και του διπλανού σου στον Θεό. Η θυσία του εαυτού μας μπορεί να χαρακτηριστεί ανοησία. Η θυσία όμως του διπλανού μας είναι, από ανθρώπινη σκοπιά, απολύτως ανήθικη. Και γιατί υποχρεώνομαι να κάνω μιαν απάνθρωπη θυσία; Για τη σωτηρία της ψυχής μου. Αυτή είναι η τελευταία λέξη του χριστιανισμού. Επομένως, για να είμαι αρεστός στον Θεό και για να σώσω την ψυχή μου, πρέπει να θυσιάσω τον διπλανό μου. Αυτό είναι ο απόλυτος εγωισμός. Ο εγωισμός αυτός που δεν περιορίζεται, δεν καταστρέφεται, αλλά μονάχα μασκαρεύεται στον Καθολικισμό με την καταναγκαστική συλλογικότητα και με την εξουσιαστική, ιεραρχική και δεσποτική ενότητα της Εκκλησίας, εμφανίζεται με όλη την κυνική σαφήνεια στον Προτεσταντισμό, που είναι ένα είδος θρησκευτικού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Μιχαήλ Μπακούνιν, Θεός και Κράτος, εκδ. 1985