Κυριάκος Θεοδωρακάκος: Άστοχη η κριτική στον Παυλόπουλο
Του Κυριάκου Θεοδωρακάκου
Το Μάρτιο του 1974, ο Τζούλιο Αντρεότι παραχώρησε μια συνέντευξη στην Οριάνα Φαλάτσι. Ο Ιταλός πολιτικός είχε μόλις αναλάβει για πέμπτη φορά υπουργός και η Οριάνα Φαλάτσι, ήθελε να επικεντρωθεί στις σχέσεις του Ιταλού πολιτικού με το Βατικανό. Οι σχέσεις αυτές ήταν γνωστές σε όλους καθώς επίσης και ότι ο Αντρεότι συνήθιζε τις περισσότερες φορές να ξεκινά τη μέρα του με εκκλησιασμό. Τη συνήθεια αυτή την διατήρησε και όσες φορές διετέλεσε υπουργός και τις τρεις που διατέλεσε πρωθυπουργός.
Για να φτάσει στο στόχο της, ξεκίνησε την ερώτησή λέγοντας πως, «παρά το γεγονός ότι είστε πολύ φανατικός με τη θρησκεία θα ήθελα να ξέρω…», οπότε ο Αντρεότι τη διέκοψε για να πει:
«Είναι αλήθεια ότι όταν μπορώ πηγαίνω στην εκκλησία καθώς επίσης ότι νηστεύω τις Παρασκευές. Έτσι έμαθα από την οικογένειά μου, και ουδέποτε αισθάνθηκα την επιθυμία να αλλάξω και , να συμπεριφερθώ διαφορετικά. Υπάρχει όμως κάτι που δεν καταλαβαίνω.
Αν ένας Άραβας σας πει ότι δεν πίνει αλκοόλ και δεν τρώει χοιρινό, ο καθένας θα πει ότι είναι ένας καλός μουσουλμάνος! Εάν ένας καθολικός όμως σας πει, ότι ζει όπως ζω εγώ, τότε ο καθένας θα πει ότι είναι ένας φανατικός».
Η ερώτηση υπονοούσε ότι το να θρησκεύει ένας πολιτικός είναι ένδειξη φανατισμού και ο Αντρεότι της απάντησε ότι εφαρμόζει «δυο μέτρα και δυο σταθμά».
Αυτό ήταν βέβαια άδικο για την Φαλάτσι, η οποία την εποχή εκείνη ήταν αυθεντική υποστηρίκτρια του κοσμικού κράτους. Έχουν μείνει μάλιστα στην ιστορία οι σκληρές ερωτήσεις που είχε απευθύνει στον Αγιατολαχ Χομεϊνί τον Σεπτέμβριο του 1979, αμέσως μετά την επικράτηση της «ισλαμικής επανάστασης», σχετικά με την κατάληψη κρίσιμων θέσεων εξουσίας από τους ισλαμιστές κληρικούς.
Δεν τον ρώτησε πάντως, εάν εκτελεί «γονυκλισία» κατά τη διάρκεια της λειτουργίας γιατί ήταν αυτονόητο.
Στο τυπικό της καθολικής εκκλησίας, η γονυκλισία γίνεται σε κάθε λειτουργία και τα έδρανα των ναών είναι ειδικά διαμορφωμένα για το σκοπό αυτό. Ξεκινά, όταν ακούγεται ο τρισάγιος ύμνος «Άγιος Κύριος είναι ο Θεός Σαβαώθ» και λήγει μετά τη δοξολογία της ευχαριτηριακής προσευχής, όταν ο ιερέας λέει: «Ιδού ο Αμνός του Θεού. Ιδού ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου. Μακάριοι οι καλεσμένοι στο δείπνο του Αμνού».
Στο ανατολικό τυπικό, που ακολουθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, στον εσπερινό της Κυριακής της Πεντηκοστής, όλοι οι χριστιανοί, ιερείς και λαϊκοί γονατίζουν, για να απευθύνουν προς τον Θεό τρεις προσευχές, για ζωντανούς και νεκρούς.
Στη γονυκλισία καλεί ο διάκονος με τη φράση: «Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».
Η γονυκλισία που προβλέπεται από το λειτουργικό τυπικό είναι υποχρεωτική και δεν αποτελεί «επιλογή» του πιστού.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν έκανε κάτι περισσότερο ή λιγότερο από το να ακολουθήσει αυτό το τυπικό, όπως και όλοι οι άλλοι.
Κατά συνέπεια η κριτική, σχεδόν πολεμική, που ασκήθηκε από ορισμένους για την γονυκλισία του Προκόπη Παυλόπουλου στην έναρξη της Πανορθόδοξης Συνόδου είναι τουλάχιστον άστοχη.
Είναι όμως στοχευμένη, εάν υποκρύπτει τη θέση ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως δημόσιο πρόσωπο και αρχηγός του κράτους, δεν έχει το δικαίωμα να θρησκεύει.
Στην περίπτωση αυτή, επιδιώκει τον ενεργό περιορισμό της ελευθερίας του θρησκεύεσθαι για τα δημόσια πρόσωπα και στο τέλος του δρόμου, τον αποκλεισμό της θρησκείας από τη δημόσια σφαίρα.
Για να είναι τίμια ως προς τις προθέσεις της μια τέτοια στάση οφείλει να μην επιδιώκει τον αποκλεισμό ειδικά της χριστιανικότητας αλλά κάθε έκφραση θρησκευτικού φρονήματος στη δημόσια σφαίρα, ακόμη και της αθεΐας.
Το αν τώρα αυτός ο κατασταλτικός και ακραίος αθεϊσμός, είναι «δημοκρατικός» «φιλελεύθερος» και «ανεξίθρησκός» είναι μια άλλη, μεγάλη. συζήτηση
Το Μάρτιο του 1974, ο Τζούλιο Αντρεότι παραχώρησε μια συνέντευξη στην Οριάνα Φαλάτσι. Ο Ιταλός πολιτικός είχε μόλις αναλάβει για πέμπτη φορά υπουργός και η Οριάνα Φαλάτσι, ήθελε να επικεντρωθεί στις σχέσεις του Ιταλού πολιτικού με το Βατικανό. Οι σχέσεις αυτές ήταν γνωστές σε όλους καθώς επίσης και ότι ο Αντρεότι συνήθιζε τις περισσότερες φορές να ξεκινά τη μέρα του με εκκλησιασμό. Τη συνήθεια αυτή την διατήρησε και όσες φορές διετέλεσε υπουργός και τις τρεις που διατέλεσε πρωθυπουργός.
Για να φτάσει στο στόχο της, ξεκίνησε την ερώτησή λέγοντας πως, «παρά το γεγονός ότι είστε πολύ φανατικός με τη θρησκεία θα ήθελα να ξέρω…», οπότε ο Αντρεότι τη διέκοψε για να πει:
«Είναι αλήθεια ότι όταν μπορώ πηγαίνω στην εκκλησία καθώς επίσης ότι νηστεύω τις Παρασκευές. Έτσι έμαθα από την οικογένειά μου, και ουδέποτε αισθάνθηκα την επιθυμία να αλλάξω και , να συμπεριφερθώ διαφορετικά. Υπάρχει όμως κάτι που δεν καταλαβαίνω.
Αν ένας Άραβας σας πει ότι δεν πίνει αλκοόλ και δεν τρώει χοιρινό, ο καθένας θα πει ότι είναι ένας καλός μουσουλμάνος! Εάν ένας καθολικός όμως σας πει, ότι ζει όπως ζω εγώ, τότε ο καθένας θα πει ότι είναι ένας φανατικός».
Η ερώτηση υπονοούσε ότι το να θρησκεύει ένας πολιτικός είναι ένδειξη φανατισμού και ο Αντρεότι της απάντησε ότι εφαρμόζει «δυο μέτρα και δυο σταθμά».
Αυτό ήταν βέβαια άδικο για την Φαλάτσι, η οποία την εποχή εκείνη ήταν αυθεντική υποστηρίκτρια του κοσμικού κράτους. Έχουν μείνει μάλιστα στην ιστορία οι σκληρές ερωτήσεις που είχε απευθύνει στον Αγιατολαχ Χομεϊνί τον Σεπτέμβριο του 1979, αμέσως μετά την επικράτηση της «ισλαμικής επανάστασης», σχετικά με την κατάληψη κρίσιμων θέσεων εξουσίας από τους ισλαμιστές κληρικούς.
Δεν τον ρώτησε πάντως, εάν εκτελεί «γονυκλισία» κατά τη διάρκεια της λειτουργίας γιατί ήταν αυτονόητο.
Στο τυπικό της καθολικής εκκλησίας, η γονυκλισία γίνεται σε κάθε λειτουργία και τα έδρανα των ναών είναι ειδικά διαμορφωμένα για το σκοπό αυτό. Ξεκινά, όταν ακούγεται ο τρισάγιος ύμνος «Άγιος Κύριος είναι ο Θεός Σαβαώθ» και λήγει μετά τη δοξολογία της ευχαριτηριακής προσευχής, όταν ο ιερέας λέει: «Ιδού ο Αμνός του Θεού. Ιδού ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου. Μακάριοι οι καλεσμένοι στο δείπνο του Αμνού».
Στο ανατολικό τυπικό, που ακολουθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, στον εσπερινό της Κυριακής της Πεντηκοστής, όλοι οι χριστιανοί, ιερείς και λαϊκοί γονατίζουν, για να απευθύνουν προς τον Θεό τρεις προσευχές, για ζωντανούς και νεκρούς.
Στη γονυκλισία καλεί ο διάκονος με τη φράση: «Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».
Η γονυκλισία που προβλέπεται από το λειτουργικό τυπικό είναι υποχρεωτική και δεν αποτελεί «επιλογή» του πιστού.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν έκανε κάτι περισσότερο ή λιγότερο από το να ακολουθήσει αυτό το τυπικό, όπως και όλοι οι άλλοι.
Κατά συνέπεια η κριτική, σχεδόν πολεμική, που ασκήθηκε από ορισμένους για την γονυκλισία του Προκόπη Παυλόπουλου στην έναρξη της Πανορθόδοξης Συνόδου είναι τουλάχιστον άστοχη.
Είναι όμως στοχευμένη, εάν υποκρύπτει τη θέση ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως δημόσιο πρόσωπο και αρχηγός του κράτους, δεν έχει το δικαίωμα να θρησκεύει.
Στην περίπτωση αυτή, επιδιώκει τον ενεργό περιορισμό της ελευθερίας του θρησκεύεσθαι για τα δημόσια πρόσωπα και στο τέλος του δρόμου, τον αποκλεισμό της θρησκείας από τη δημόσια σφαίρα.
Για να είναι τίμια ως προς τις προθέσεις της μια τέτοια στάση οφείλει να μην επιδιώκει τον αποκλεισμό ειδικά της χριστιανικότητας αλλά κάθε έκφραση θρησκευτικού φρονήματος στη δημόσια σφαίρα, ακόμη και της αθεΐας.
Το αν τώρα αυτός ο κατασταλτικός και ακραίος αθεϊσμός, είναι «δημοκρατικός» «φιλελεύθερος» και «ανεξίθρησκός» είναι μια άλλη, μεγάλη. συζήτηση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου