Κοιτάζοντας αυτή την Eικόνα, δεν γίνεται να μην προβληματιστώ. Μιλά πιθανόν για ενα παιδί-έφηβο χαμογελαστό, βυθισμένο σε έναν εικονικό κόσμο....

 Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, δεν γίνεται να μην προβληματιστώ. Μιλά πιθανόν για ενα παιδί-έφηβο χαμογελαστό, βυθισμένο σε έναν εικονικό κόσμο, την ίδια στιγμή που γύρω του ο πραγματικός κόσμος ασφυκτιά από ρύπανση, εργοστάσια, καταστροφή της φύσης και αδιαφορία. Κι αυτό, όσο κι αν μοιάζει υπερβολικό σαν εικόνα, μοιάζει όλο και πιο κοντά στην καθημερινότητά μας.

Ως γονιός, δεν μπορώ να μη φέρω τη σκέψη στα παιδιά μας. Τι κόσμο τους παραδίδουμε και, ίσως το πιο σημαντικό, τι τους μαθαίνουμε να βλέπουν. Θεωρώ ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία,  το πώς διαχειριζόμαστε την τεχνολογία.  

Επίσης θεωρώ ότι, ειδικά στις μικρές ηλικίες, τα παιδιά δεν θα έπρεπε εξαρχής να μεγαλώνουν με μια οθόνη. Η επαφή με τον άνθρωπο, τη φύση, το παιχνίδι, είναι θεμέλια και όχι πολυτέλειες.

Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι, αφού “όλα τα παιδιά έχουν οθόνες”, πρέπει να έχει και το δικό μας για να μη νιώθει διαφορετικό ή "κομπλεξικό". Αυτό προσωπικά, δεν με πείθει. Νιώθω πως αν κάτι χρειάζεται σήμερα, δεν είναι να ακολουθούμε πάντα την πλειοψηφία, αλλά να έχουμε το θάρρος να τη γυρίζουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ή τουλάχιστον, να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να κλείνουν τα αυτιά τους στις σειρήνες που τους λένε ότι “όλοι έτσι κάνουν”.

Η ευθύνη μας δεν είναι να στερήσουμε με εκφοβισμό, αλλά να καθοδηγήσουμε με ευσυνείδηση. Να βοηθήσουμε τα παιδιά να ξεχωρίζουν τη διασκέδαση από την εξάρτηση, να ρωτούν, να αμφισβητούν και να σκέφτονται. Να ζουν στον πραγματικό κόσμο και όχι εξαρτημένα από έναν εικονικό κόσμο, ή χειραγωγήσιμα από άλλους. 

Και όλο αυτό, ας το παραδεχτούμε, ξεκινά πρώτα από το παράδειγμα που δίνουμε εμείς.

Γιατί το μέλλον δεν είναι εικονικό. Είναι ο κόσμος που ζούμε τώρα και που θα ζήσουν εκείνα αύριο.

Ίσως τελικά το πιο δύσκολο που έχουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας είναι, ότι δεν χρειάζεται να ακολουθείς την πλειοψηφία για να αξίζεις, το πιο σημαντικό που μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας είναι πώς να στέκονται σίγουρα, ελεύθερα και με αξιοπρέπεια, ακόμη κι όταν επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο από την μάζα. Κοινώς να έχουν κρίση πριν επιλέξουν τον δρόμο τους, όπως και να αγαπούν και να υπερασπίζονται την Ελλάδα που θα κληρονομήσουν.ΜΔ.