είμαστε η γενιά που δεν θα ξαναέρθει ποτέ.

 

Είμαστε η γενιά που δεν θα ξαναέρθει ποτέ.

Μια γενιά που περπατούσε για να πάει έως το σχολείο... και γυρνούσε σπίτι με τα πόδια, με σκόνη στα παπούτσια μας και ιστορίες στις καρδιές μας.

Μια γενιά που τελείωνε γρήγορα την σχολική εργασία, όχι για τους βαθμούς, αλλά για να τρέξει έξω στις αλάνες,πριν χαθεί ο ήλιος.

Μια γενιά που πέρασε ατελείωτες ώρες στους δρόμους, όπου οι φιλίες χτίζονταν χωρίς οθόνες και οι αναμνήσεις δημιουργούνταν χωρίς κάμερες.

Μια γενιά που έπαιζε κρυφτό μέχρι που το ίδιο το σκοτάδι γίνονταν μέρος του παιχνιδιού.

Μια γενιά που κουβαλούσε πορτοφόλια γεμάτα με φωτογραφίες - αληθινές που μπορούσες να αγγίξεις - χωρίς να ξέρει ότι μια μέρα ολόκληρη η ζωή μας θα ζούσε μέσα σε ένα διαδικτυακό σύννεφο.

Μια γενιά που έφτιαχνε κέικ λάσπης με υπερηφάνεια, μάζευε αθλητικές κάρτες σαν θησαυρούς και επέστρεφε άδεια μπουκάλια Coca-Cola στο κατάστημα για μερικά κέρματα δραχμών - αρκετά για να αγοράσει ένα κρύο ποτό και μια στιγμή ευτυχίας.

Μια γενιά που έφτιαχνε παιχνίδια από χαρτί, άκουγε δίσκους βινυλίου με υπομονή και γέμιζε άλμπουμ με αποκόμματα και αναμνήσεις.

Μια γενιά που έπαιζε επιτραπέζια παιχνίδια και χαρτιά τις βροχερές μέρες και παρακολουθούσε τηλεόραση που έκλεινε το πρόγραμμα της τα μεσάνυχτα παίζοντας με σεβασμό τον εθνικό ύμνο.

Μια γενιά που είχε γονείς που ήταν παρόντες — όχι τέλειοι, αλλά ήταν εκεί.

Μια γενιά που γελούσε κάτω από κουβέρτες αργά το βράδυ, προσπαθώντας να μην ακουστεί.

Μια γενιά που έζησε απλά, ελεύθερα και ολοκληρωμένα.

Αυτή η γενιά περνάει σιγά σιγά.

Και παρόλο που ο χρόνος προχωρά μπροστά, δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Είμαι ευγνώμων... γιατί ήμουν αρκετά τυχερή που ανηκα σε αυτήν.