Γιώργος Θαλάσσης
Τζέφρι Έπσταϊν.
Από το Μπρούκλιν στα κέντρα εξουσίας – το δίκτυο, τα εγκλήματα και ο θάνατος που δεν έκλεισε τίποτα.
1. Η αρχή: ποιος ήταν ο Τζέφρι Έπσταϊν
Ο Τζέφρι Έντουαρντ Έπσταϊν γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1953, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, σε οικογένεια μεσαίας τάξης.
Δεν υπήρξε ποτέ παιδί-θαύμα, ούτε είχε οικογενειακές «πλάτες» στον κόσμο του μεγάλου χρήματος.
Σπούδασε μαθηματικά και φυσική, χωρίς όμως να ολοκληρώσει ανώτατες σπουδές με κάποιο εντυπωσιακό ακαδημαϊκό ίχνος. Παρ’ όλα αυτά, σε νεαρή ηλικία κατάφερε να διοριστεί καθηγητής μαθηματικών σε ιδιωτικό σχολείο ελίτ, όπου φοιτούσαν παιδιά ισχυρών οικογενειών.
Εκεί άρχισε η πρώτη του επαφή με την εξουσία.
2. Η «ανεξήγητη» άνοδος και το μυστήριο της περιουσίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Έπσταϊν εισέρχεται στον χρηματοπιστωτικό κόσμο της Wall Street.
Γρήγορα εμφανίζεται ως διαχειριστής περιουσιών δισεκατομμυριούχων, χωρίς όμως να είναι ποτέ σαφές:
ποιοι ακριβώς ήταν οι πελάτες του
πώς δημιούργησε τη δική του τεράστια περιουσία
γιατί λειτουργούσε σχεδόν στο σκοτάδι, χωρίς δημόσια οικονομικά στοιχεία.
Η εταιρεία του, τυπικά, διαχειριζόταν κεφάλαια «ελάχιστων αλλά εξαιρετικά ισχυρών προσώπων».
Στην πράξη, κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγήσει πλήρως το οικονομικό του μοντέλο.
Αυτό το σκοτάδι είναι κεντρικό στοιχείο της υπόθεσης μέχρι σήμερα.
3. Γκισλέιν Μάξγουελ: η σύντροφος και ο κρίσιμος κρίκος.
Καθοριστικό ρόλο στη ζωή και στο δίκτυο του Έπσταϊν έπαιξε η Γκισλέιν Μάξγουελ, κόρη του μεγιστάνα των ΜΜΕ Ρόμπερτ Μάξγουελ.
Η Μάξγουελ:
δεν ήταν απλώς σύντροφος
λειτούργησε ως στρατολόγος.
Διαχειριζόταν σπίτια, ταξίδια και «ραντεβού».
Το 2021 καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη για σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων και διακίνηση προσώπων.
4. Τα νησιά, τα αεροπλάνα και τα κορίτσια.
Ο Έπσταϊν διέθετε:
πολυτελή ακίνητα στη Νέα Υόρκη, στη Φλόριντα, στο Νέο Μεξικό και στο Παρίσι
ιδιωτικό νησί στις Παρθένες Νήσους
ιδιωτικά αεροσκάφη.
5. Οι πολιτικές και παγκόσμιες επαφές.
Ο Έπσταϊν φωτογραφήθηκε, ταξίδεψε ή συναντήθηκε με:
πρώην και εν ενεργεία πολιτικούς
μέλη βασιλικών οικογενειών
επιχειρηματίες, τραπεζίτες και ακαδημαϊκούς.
Σημαντικό:
Η επαφή δεν ισοδυναμεί αυτόματα με ενοχή.
Όμως:
αρκετά ονόματα εμφανίζονται σε καταθέσεις θυμάτων
άλλα σε δικαστικά έγγραφα
και άλλα σε πτήσεις προς τα ακίνητά του.
Το πλήρες εύρος ευθυνών ποτέ δεν διερευνήθηκε σε βάθος.
6. Η πρώτη «σκανδαλώδης» δικαστική συμφωνία (2008).
Το 2008, ο Έπσταϊν:
ομολογεί ενοχή για ήσσονος σημασίας αδίκημα
αποφεύγει βαριές κατηγορίες
εκτίει ελάχιστη ποινή, με προνόμια.
Η συμφωνία αυτή θεωρείται σήμερα μία από τις πιο σκανδαλώδεις στην ιστορία της αμερικανικής Δικαιοσύνης.
Πολλοί εισαγγελείς και αξιωματούχοι δεν λογοδότησαν ποτέ.
7. Η σύλληψη, η φυλακή και ο «θάνατος»
Το 2019, νέες μαρτυρίες οδηγούν σε νέα σύλληψη του Έπσταϊν με βαριές ομοσπονδιακές κατηγορίες.
Στις 10 Αυγούστου 2019, ο Τζέφρι Έπσταϊν βρίσκεται νεκρός στο κελί του.
Επισήμως: αυτοκτονία.
Ανεπισήμως:
κάμερες δεν λειτουργούσαν
φύλακες δεν τηρούσαν τα πρωτόκολλα
ένας άνθρωπος που «ήξερε πολλά» δεν μίλησε ποτέ στο δικαστήριο.
Ο θάνατός του δεν έκλεισε την υπόθεση – την πάγωσε.
8. Μετά τον Έπσταϊν: τι έμεινε ανοιχτό
Ποιοι χρηματοδότησαν πραγματικά τον μηχανισμό;
Ποιοι χρησιμοποιούσαν το δίκτυο;
Γιατί δεν υπήρξε συνολική έρευνα;
Γιατί τα περισσότερα αρχεία παραμένουν σφραγισμένα;
Η υπόθεση Έπσταϊν δεν είναι σκάνδαλο ενός ανθρώπου.
Είναι σκάνδαλο συστήματος.
Ο Τζέφρι Έπσταϊν δεν ήταν «παράξενος δισεκατομμυριούχος».
Ήταν κόμβος σε ένα πλέγμα εξουσίας, χρήματος, σιωπής και εγκλήματος.
Οι πολιτικές ευθύνες, οι σιωπές και το σύστημα που προστάτευσε το έγκλημα.
Η υπόθεση Τζέφρι Έπσταϊν δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο.
Είναι μια δοκιμασία για τη δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη και την πολιτική εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες – και όχι μόνο.
Διότι όταν ένα τέτοιο έγκλημα επιβιώνει επί δεκαετίες, δεν μιλάμε για ατομική παρεκτροπή. Μιλάμε για πολιτική αποτυχία και θεσμική συνενοχή.
1. Η πρώτη και βαρύτερη ευθύνη: η Δικαιοσύνη που δεν λειτούργησε.
Το 2008, ο Τζέφρι Έπσταϊν πέτυχε μια πρωτοφανή συμφωνία με τις εισαγγελικές αρχές της Φλόριντα:
απέφυγε κατηγορίες για trafficking ανηλίκων
δεν διώχθηκαν πιθανοί συνεργοί του
εξέτισε ποινή-παρωδία, με προνόμια
Η συμφωνία αυτή δεν ήταν δικαστικό λάθος.
Ήταν πολιτική απόφαση.
Εισαγγελείς, αξιωματούχοι και πολιτικοί προϊστάμενοι επέλεξαν να κλείσουν τα μάτια.
2. Πολιτική εξουσία και «χρήσιμη άγνοια».
Ο Έπσταϊν δεν κινούνταν στην αφάνεια.
Κυκλοφορούσε ανοιχτά σε χώρους πολιτικής και παγκόσμιας ισχύος.
Η πολιτική ευθύνη δεν περιορίζεται στο αν κάποιος συμμετείχε στα εγκλήματα.
Εκτείνεται στο εξής ερώτημα:
Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με καταγγελίες, θύματα και μαρτυρίες να έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση στην εξουσία;
Η απάντηση είναι σκληρή:
Γιατί ήταν «χρήσιμος» και «προστατευμένος».
3. Η ευθύνη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης
Για χρόνια:
καταγγελίες θάβονταν
έρευνες δεν προχωρούσαν
αρχεία σφραγίζονταν.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε γνώση.
Δεν αντέδρασε εγκαίρως.
Αυτό συνιστά θεσμική συγκάλυψη, όχι αμέλεια.
4. Η υπόθεση «Έπσταϊν» ως καθρέφτης πολιτικής υποκρισίας.
Οι ίδιες πολιτικές ελίτ που:
μιλούν για «ηθικές αξίες»
νομοθετούν,εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
είναι εκείνες που:
δεν επέμειναν σε διαφάνεια
δεν άνοιξαν πλήρως τους φακέλους
δεν έφεραν όλους τους εμπλεκόμενους ενώπιον της Δικαιοσύνης
Η υποκρισία εδώ δεν είναι θεωρητική. Είναι μετρήσιμη.
5. Ο θάνατος που βόλεψε πολλούς.
Ο θάνατος του Έπσταϊν στη φυλακή το 2019:
διέκοψε μια επικείμενη δίκη
απέτρεψε καταθέσεις
εξαφάνισε πιθανά ονόματα
Ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για αυτοκτονία ή όχι, το πολιτικό αποτέλεσμα είναι ένα:
Το σύστημα ανακουφίστηκε.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί πολιτικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.
6. Γιατί δεν μιλάμε για «μεμονωμένο περιστατικό»
Αν ο Έπσταϊν ήταν μόνος:
δεν θα είχε τέτοια ασυλία
δεν θα είχε τέτοια διάρκεια
δεν θα είχε τέτοια κάλυψη
Η υπόθεση δείχνει:
πώς η εξουσία αυτοπροστατεύεται
πώς τα θύματα θυσιάζονται
πώς η πολιτική σιωπή γίνεται συνενοχή
7. Το πραγματικό ερώτημα που παραμένει
Δεν είναι:
«Ποιοι πήγαν στο νησί;»
Είναι:
Ποιοι φρόντισαν να μη μάθουμε ποτέ τα πάντα;
Όσο αυτό το ερώτημα μένει αναπάντητο,
η υπόθεση Έπσταϊν βαραίνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Η πολιτική ευθύνη στην υπόθεση Έπσταϊν δεν είναι παρελθόν.
Είναι παρόν.
Και αφορά κάθε κοινωνία που ανέχεται:
δύο μέτρα και δύο σταθμά
«ανώτερους» πολίτες
δικαιοσύνη επιλεκτική
Γιατί όταν η πολιτική εξουσία δεν προστατεύει τα πιο αδύναμα παιδιά,
τότε έχει ήδη αποτύχει.
Η θεωρία ότι ο θάνατος του Τζέφρι Έπσταϊν ήταν «στημένος» ή «μπλόφα» για να φυγαδευτεί αποτελεί μία από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας (γνωστή και ως
"Epstein Didn't Kill Himself"). Παρά τις επίσημες εκθέσεις, η αμφισβήτηση παραμένει έντονη για τους εξής λόγους:
1. Τα επιχειρήματα της «μπλόφας»
Όσοι πιστεύουν ότι ο θάνατος ήταν σκηνοθετημένος, βασίζονται σε τρία σημεία:
Η «Εξαφάνιση» του Σώματος: Κάποιες φωτογραφίες από τη μεταφορά του πτώματος στο νοσοκομείο αμφισβητήθηκαν από χρήστες του διαδικτύου, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι τα χαρακτηριστικά του προσώπου (όπως τα αυτιά ή η μύτη) δεν ταίριαζαν με εκείνα του Έπσταϊν.
Οι Κάμερες: Το γεγονός ότι οι δύο κάμερες έξω από το κελί του παρουσίασαν «τεχνικό πρόβλημα» και δεν κατέγραψαν τίποτα, θεωρήθηκε από πολλούς ως η τέλεια ευκαιρία για να αντικατασταθεί ο Έπσταϊν με κάποιο άλλο πτώμα.
Ισχυροί Σύμμαχοι: Η θεωρία υποστηρίζει ότι οι ισχυροί φίλοι του (πολιτικοί και μυστικές υπηρεσίες) δεν θα ρίσκαραν να μιλήσει στη δίκη, οπότε τον «φυγάδευσαν» με νέα ταυτότητα σε αντάλλαγμα για τη σιωπή του.
2. Η Επίσημη Διάψευση (Στοιχεία 2024-2026)
Οι αρχές και οι ιατροδικαστικές έρευνες απέρριψαν το σενάριο της μπλόφας με τα εξής στοιχεία:
Ταυτοποίηση DNA: Η ιατροδικαστική υπηρεσία της Νέας Υόρκης επιβεβαίωσε την ταυτότητα του νεκρού μέσω DNA και οδοντιατρικών αρχείων.
Η Έκθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης (2026): Στα έγγραφα που αποσφραγίστηκαν πρόσφατα, περιλαμβάνονται φωτογραφίες από το εσωτερικό του κελιού και σημειώματα που άφησε ο ίδιος, τα οποία σύμφωνα με τους γραφολόγους είναι αυθεντικά.
Η ιατροδικαστική έκθεση του Michael Baden: Αν και ο ανεξάρτητος ιατροδικαστής που προσέλαβε η οικογένεια Έπσταϊν αμφισβήτησε την αυτοκτονία (υποστηρίζοντας ότι τα σπασμένα οστά στον λαιμό παραπέμπουν περισσότερο σε στραγγαλισμό/δολοφονία), συμφώνησε στο ότι ο άνθρωπος που πέθανε ήταν όντως ο Έπσταϊν.
3. Το Πόρισμα
Σήμερα, η επικρατούσα άποψη μεταξύ των ερευνητών δημοσιογράφων δεν είναι ότι ο Έπσταϊν ζει, αλλά ότι «τον άφησαν να πεθάνει» ή ότι δολοφονήθηκε μέσα στο κελί του. Η ιδέα ότι ζει κάπου κρυμμένος θεωρείται απίθανη, καθώς θα αποτελούσε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια ελίτ αν ποτέ πιανόταν ζωντανός.
Συμπέρασμα: Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο θάνατος ήταν μπλόφα, η συγκάλυψη των συνθηκών (δηλαδή αν ήταν όντως αυτοκτονία ή υποβοηθούμενος θάνατος) παραμένει το κεντρικό ερώτημα της υπόθεσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου