Eχεις δει ποτέ άνδρα να κακοποιείται λεκτικά και ψυχολογικά από τη γυναίκα του;

 

Έχεις δει ποτέ άνδρα να κακοποιείται λεκτικά και ψυχολογικά από τη γυναίκα του;

Έχεις δει ποτέ άνδρα να μη δακρύζει, αλλά να ουρλιάζει μέσα του για αυτό που ζει;

Έχεις δει ποτέ τι συμβαίνει στην ψυχή του παιδιού που μεγαλώνει σε ένα τέτοιο σπίτι;

Η λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση δεν έχει φύλο. Υπάρχει. Και πονάει.

Και πολλές φορές δεν φαίνεται.

Υπάρχουν άνδρες που δεν εκρήγνυνται. Δεν σπάνε πράγματα. Δεν φεύγουν.

Αποσύρονται σιωπηλά.

Και η απόσυρση είναι η ύστατη άμυνα ενός ανθρώπου που προσπάθησε να ακουστεί και απέτυχε.

Κάθε φορά που του λένε «δεν είσαι αρκετός», ένα μικρό κομμάτι της φωνής του σβήνει.

Μέχρι που στο τέλος μαθαίνει να ζει χωρίς αυτή.

Δεν είναι αδιαφορία.

Είναι κούραση.

Είναι προστασία.

Είναι η ψυχή που κλείνει το παράθυρο για να μη μπαίνει άλλος θόρυβος.

Και το παιδί;

Το παιδί  που τρέμει τα βράδια και δεν μπορεί να κοιμηθούν;

Το παιδί που βρίσκει καταφύγιο στον πιο ήρεμο γονιό, σε εκείνον που μπορεί να το ρυθμίσει, να το κρατήσει, να το γειώσει;

Τα παιδιά δεν ακούν μόνο λέξεις. Νιώθουν τα νευρικά συστήματα. Απορροφούν την ένταση. Ζουν μέσα σε αυτή.

Και αυτό το βλέπει η μητέρα αυτή και εκνευρίζεται πιο πολύ και πάει να χαλάσει και αυτή τη σύνδεση.

Κάποιοι άνδρες μένουν γιατί θέλουν να σώσουν τον γάμο τους.

Κάποιοι άντρες σιωπούν μέσα στην απομόνωσή τους.

Κάποιοι απλώς φεύγουν.

Και κάποιοι κάθονται απέναντί σου σε μια συνεδρία και λένε:

«Ευχαριστώ που μου έδωσες χώρο να μιλήσω. Σταμάτησα να ουρλιάζω. Αποσύρθηκα.»

Οι άνδρες που σιωπούν δεν είναι πάντα ψυχροί.

Μερικές φορές είναι απλώς βαθιά πληγωμένοι.

Και η σιωπή τους είναι η τελευταία τους κραυγή.

Και κάτι τελευταίο, πολύ σημαντικό:

Όταν ένα παιδί ζει σε σπίτι με χρόνιο ψυχολογικό πόλεμο, δεν επηρεάζεται μόνο η παιδική του ηλικία — επηρεάζεται ο τρόπος που θα αγαπήσει στο μέλλον.