Για εκείνους που ξεκίνησαν με άδεια χέρια και γεμάτη καρδιά.
Που μέτρησαν τα κέρματα, αλλά ποτέ δεν μέτρησαν το θάρρος τους.
Που έμαθαν να ζουν με τα λίγα και να τα κάνουν αρκετά.
Δεν είχαν πλάτες δυνατές πίσω τους· έγιναν οι ίδιοι η πλάτη του εαυτού τους.
Για εκείνους που κουράστηκαν, λύγισαν, αλλά δεν έσπασαν.
Που ξύπνησαν νωρίς χωρίς να ξέρουν αν θα τα καταφέρουν,
μα βγήκαν από το σπίτι με αξιοπρέπεια,
γιατί κάποιος περίμενε από αυτούς — ένα παιδί, μια μάνα, μια οικογένεια, ένα όνειρο.
Για εκείνους που έχουν έναν Θεό στήριγμα στις δύσκολες ώρες...
Όχι για να τους λύσει τα προβλήματα,
αλλά για να τους δώσει δύναμη να τα σηκώσουν.
Που μέσα στη σιωπή της νύχτας ψιθυρίζουν μια προσευχή
και βρίσκουν το κουράγιο να συνεχίσουν άλλη μια μέρα.
Για εκείνους που δεν έκαναν πίσω όταν όλα έλεγαν «σταμάτα»....
Που δεν πρόδωσαν τις αξίες τους για μια εύκολη λύση....
Που κράτησαν το κεφάλι ψηλά ακόμα κι όταν η ζωή τούς δοκίμαζε σκληρά.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν θόρυβο.
Δεν ζητούν χειροκρότημα.
Χτίζουν σιωπηλά, αντέχουν σιωπηλά, αγαπούν βαθιά.
Και στο τέλος της ημέρας, μπορεί να μην έχουν πολλά,
αλλά έχουν το πιο σπάνιο πράγμα:
καθαρή συνείδηση, πίστη, και ανθρώπους που στηρίζονται πάνω τους.
Σε αυτούς ανήκει ο σεβασμός.
Γιατί η δύναμη δεν είναι να έχεις τα πάντα...
είναι να συνεχίζεις όταν δεν έχεις σχεδόν τίποτα.....
Νεκτάριος Ανυφαντακης...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου