Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική εκτίθεται όχι από τις αποκαλύψεις, αλλά από τον τρόπο που επιχειρεί να τις κουκουλώσει.Η παρέμβαση της κυρίας Σδούκου δεν ήταν απάντηση. Ήταν ομολογία αδυναμίας.
Κατηγορεί για «ψεύδη» όσους ανέδειξαν συγκεκριμένες καταγγελίες, αλλά δεν διέψευσε ούτε ένα σημείο. Δεν αντέκρουσε κανένα στοιχείο. Δεν παρουσίασε ούτε ένα τεκμήριο που να καταρρίπτει όσα βαραίνουν την κυβέρνηση. Αντί για στοιχεία, ύφος. Αντί για επιχειρήματα, αγανάκτηση. Αντί για διαφάνεια, συμψηφισμός.Το πιο αποκαλυπτικό όμως δεν είναι η σιωπή στην ουσία. Είναι η γραμμή άμυνας:«Και άλλοι τα ίδια κάνουν».
Πρόκειται για την πιο κυνική πολιτική παραδοχή της μεταπολίτευσης. Δεν είναι άρνηση. Είναι εξίσωση προς τα κάτω. Είναι η λογική ότι η διαφθορά δεν είναι πρόβλημα — είναι καθεστώς. Ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις την καθαρότητά σου, αρκεί να λερώσεις τους πάντες.Μια εκπρόσωπος κόμματος εξουσίας που αντί να διαψεύδει, επιλέγει να συμψηφίζει, ουσιαστικά παραδέχεται ότι το πρόβλημα υπάρχει. Απλώς δεν δέχεται να το σηκώσει μόνη της.Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της πολιτικής σήψης:η μετατροπή της ευθύνης σε επικοινωνιακή διαχείριση.η μετατροπή της αλήθειας σε θέμα εντυπώσεων.η μετατροπή της πολιτικής ηθικής σε παιχνίδι ισορροπιών.
Η χώρα δεν χρειάζεται εκπροσώπους που «θίγονται».Χρειάζεται απαντήσεις.
Χρειάζεται διαφάνεια.
Χρειάζεται πολιτικό προσωπικό που όταν κατηγορείται, βγαίνει με στοιχεία — όχι με ύφος.
Όταν η απάντηση σε συγκεκριμένες καταγγελίες είναι ο συμψηφισμός, τότε το μήνυμα είναι σαφές:Δεν τους ενοχλεί η κατηγορία. Τους ενοχλεί ότι αποκαλύφθηκε.
Και αυτό δεν είναι απλώς επικοινωνιακό ολίσθημα.Είναι πολιτικός κατήφορος.Γράφει ο Παρατηρητικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου