Η ΘΥΜΩΜΕΝΗ KOINΩΝΙΑ.

 

Κάτι έχει αλλάξει στους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια.

Και φαίνεται παντού.

Στον δρόμο όταν οδηγείς.

Στην ουρά στο ταμείο.

Στο διαδίκτυο.

Στις μικρές καθημερινές συναναστροφές.

Μοιάζει σαν η κοινωνία να βρίσκεται συνεχώς "στην τσίτα".

Έτοιμη να θυμώσει.

Έτοιμη να επιτεθεί.

Έτοιμη να εκραγεί για το παραμικρό.

Κάνεις ένα μικρό λάθος στην οδήγηση;

Κάποιος θα κορνάρει επιθετικά.

Αργείς λίγα δευτερόλεπτα στο φανάρι;

Κάποιος θα φωνάξει και θα βρίσει.

Στην ουρά του ταμείου κάποιος μπέρδεψε τα κέρματα;

Κάποιος πίσω θα αγανακτήσει.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάποιος θα γράψει κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύουμε;

Κάποιος άλλος θα σπεύσει να τον προσβάλει.

Σαν να έχει χαμηλώσει πολύ το όριο της υπομονής και του σεβασμού.

Σαν να έχει γίνει η κοινωνία ένας χώρος μόνιμης έντασης.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Οι ψυχολόγοι μιλούν για ένα φαινόμενο που λέγεται συσσωρευμένο στρες.

Οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους ένταση από πολλές πλευρές της ζωής:

•οικονομική πίεση

•αβεβαιότητα για το μέλλον

•ψηφιακή υπερφόρτωση

•έλλειψη χρόνου

•συνεχή ερεθίσματα

Το νευρικό σύστημα παραμένει για πολύ καιρό σε κατάσταση συναγερμού.

Και όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε μόνιμη εσωτερική ένταση, συμβαίνει κάτι πολύ ενδιαφέρον:

Ο εγκέφαλος αρχίζει να αντιδρά πριν ακόμη σκεφτεί.

Η αντίδραση γίνεται αυτόματη.

Μικρές καταστάσεις αντιμετωπίζονται σαν απειλές.

Και τότε η επιθετικότητα εμφανίζεται πιο εύκολα.

Ο θυμός συχνά δεν αφορά εσένα

Το πιο παράδοξο όμως είναι αυτό:

Πολλές φορές ο θυμός που δέχεται κανείς από άλλους ανθρώπους

δεν έχει καμία σχέση με αυτό που συνέβη εκείνη τη στιγμή.

Είναι απλώς η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Ο άνθρωπος που φωνάζει στο δρόμο μπορεί να πέρασε μια δύσκολη μέρα.

Ο άνθρωπος που γίνεται απότομος στο ταμείο μπορεί να κουβαλά άγχος για την οικογένειά του.

Ο άνθρωπος που επιτίθεται στο διαδίκτυο μπορεί να αισθάνεται αόρατος ή καταπιεσμένος.

Ο θυμός συχνά είναι απλώς η επιφάνεια ενός εσωτερικού φορτίου.

Μια κοινωνία που έχει ξεχάσει την υπομονή.

Υπήρχε μια εποχή που οι μικρές δυσκολίες της καθημερινότητας περνούσαν σχεδόν απαρατήρητες.

Σήμερα όμως μοιάζει σαν να έχει χαθεί κάτι πολύ απλό αλλά πολύ σημαντικό:

Η ανεκτικότητα στο μικρό λάθος.

Η κατανόηση.

Η υπομονή.

Η δυνατότητα να πούμε:

«Δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά, άνθρωποι ειμαστε...»

Ίσως γιατί όλοι κουβαλούν ήδη πολλά.

Ίσως τελικά η πραγματική δύναμη να είναι αλλού...

Μέσα σε μια κοινωνία που θυμώνει εύκολα, η πιο σπάνια στάση γίνεται η ηρεμία.

Να μην απαντάς στην επιθετικότητα με περισσότερη επιθετικότητα.

Να θυμάσαι ότι ο άλλος άνθρωπος ίσως δίνει μια μάχη που δεν βλέπεις.

Και να κρατάς κάτι πολύ απλό αλλά πολύ δύσκολο:

Λίγη καλοσύνη.

Γιατί μερικές φορές μια ήρεμη αντίδραση

μπορεί να σταματήσει μια ολόκληρη αλυσίδα έντασης.

Από: Διαδίκτυο.