Αρκεί η αγάπη για να ζήσει μια οικογένεια; Για όσους έχουν μεγαλώσει παλεύοντας για τα βασικά, η απάντηση είναι αρκετά εύκολη. Η ανατροφή των παιδιών κοστίζει πολύ. Μια γυναίκα είναι εξοργισμένη και γεμάτη πικρία επειδή οι γονείς της, παρότι πάμφτωχοι, αποφάσισαν να κάνουν παιδιά, μεγαλώνοντάς τα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.
Αυτή η 27χρονη γυναίκα είναι η μεγαλύτερη από τρία παιδιά και έχει δύο δίδυμα αδέλφια 25 ετών, μια αδερφή και έναν αδελφό με αναπηρία. Όταν οι γονείς της την έφεραν τη ζωή, είχαν μόλις παντρευτεί και ζούσαν με τους παππούδες της από τη μεριά της μητέρας της.
Δεν μπορεί να πιστέψει ότι δεν προσπάθησαν καν να βρουν δικό τους σπίτι πριν τη φέρουν στον κόσμο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκαναν και τα αδέλφια της δύο χρόνια αργότερα.
Μετά τη γέννηση των διδύμων, μετακόμισαν και πήγαν να ζήσουν με τους παππούδες της από την πλευρά του πατέρα.
«Όταν έγινα 3 ετών, μετακομίσαμε στο χειρότερο μέρος της πόλης (κυριολεκτικά, με συμμορίες. Έπαιζα σε ένα σπασμένο, κλεμμένο αυτοκίνητο). Μοιραζόμουν ένα δωμάτιο με τα αδέλφια μου», εξήγησε.
«Έπρεπε να πηγαίνω τρέχοντας στο σχολείο. Κάποια στιγμή, μετακομίσαμε σε κοινωνική κατοικία. Μοιραζόμουν ένα δωμάτιο με τα αδέλφια μου σχεδόν σε όλη μου τη ζωή».
«Η μητέρα μου δούλευε αδήλωτη, ως καθαρίστρια. Δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορές έπρεπε να λέω ψέματα στους δασκάλους μου για το λόγο που δεν μπορούσε να με πάει ή να με πάρει από το σχολείο, αφού η δουλειά της δεν ήταν νόμιμη». Ο πατέρας της ήταν αστυνομικός.
“Έζησα φριχτά παιδικά χρόνια”
Όλα της τα ρούχα ήταν από δεύτερο χέρι και όλο το φαγητό στο σπίτι τους προερχόταν από φιλανθρωπίες. Ξέρει ότι οι γονείς της έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι ζούσαν σε ακραία φτώχεια και η παιδική της ηλικία ήταν φρικτή.
Αναγκάστηκε να μεγαλώσει τα δίδυμα αδέλφια της και ποτέ δεν της επιτράπηκε να φέρνει φίλους στο σπίτι για να διασκεδάσει.
Αυτό επηρέασε σοβαρά την ψυχική της υγεία. Η αστυνομία πήγαινε τακτικά για ελέγχους στο σπίτι της, κάτι που τη γέμιζε με άγχος. Αφού έγινε 17 χρονών, ο πατέρας της πήρε μια τεράστια αύξηση και κατάφερε να τους αγοράσει σπίτι στα προάστια.
Το πρόβλημα ήταν ότι έπρεπε πια να κάνει δύο ώρες για να φτάσει στο σχολείο, κάτι που θεωρούσε ανεύθυνο εκ μέρους της μητέρας και του πατέρα της. Μετά το σχολείο, η γυναίκα κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο και έγινε το πρώτο άτομο στην οικογένειά της που απέκτησε πτυχίο.
Το πανεπιστήμιο, όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Έπρεπε να μετακομίσει μακριά και να δουλέψει για να μπορέσει να πληρώσει τα πάντα. Ήταν τόσο φτωχή που δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε το φαγητό της.
«Δουλεύω με πλήρη απασχόληση στον τομέα μου, αλλά η κρίση στέγης είναι τρελή και δεν μπορώ ούτε να αγοράσω σπίτι, και νιώθω τόσο άσκοπο που δούλεψα τόσο σκληρά για το πτυχίο μου», συνέχισε.
«Είμαι τώρα 27, η μαμά μου έχει νόμιμη δουλειά, ο μπαμπάς μου πήρε άλλη μια αύξηση, και αν δεν είχαν χρέη, θα είχαν πολλά χρήματα».
«Άρχισαν να μας δίνουν 233€ το μήνα, κάνουν διακοπές στο εξωτερικό, μπορούν να αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο, κ.ά. Αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Όταν δημιούργησαν οικογένεια, δεν είχαν καθόλου χρήματα».
Ποιος… αποφασίζει να κάνει παιδιά χωρίς να έχει σπίτι ή λεφτά; Ίσως δεν έχει άδικο που είναι ακόμη θυμωμένη με τους γονείς της. Η καλύτερη λύση είναι προσπαθήσει να διαχειριστεί τον θυμό της – δεν είναι ανάγκη να κουβαλάει αυτό το βάρος σ’ όλη της τη ζωή. Τι συμβουλή έχετε να της δώσετε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου