Σήμερα, με τον Μακάριο Λαζαρίδη, βλέπουμε κάτι άλλο:λάθος – αποκάλυψη – επιστροφή χρημάτων – παραμονή.Και μάλιστα με μια άνεση που δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας.
Ο ίδιος εφόσον δεν κατάφερε να κοροϊδέψει, πλέον δεν αρνείται. Δεν συγκρούεται. Δεν επιτίθεται.Κάνει κάτι πιο “μοντέρνο”:προσφέρει μια λογιστική διευθέτηση μιας πολιτικής πράξης.«Να τα επιστρέψω και τελειώσαμε».
Μόνο που δεν τελειώσαμε.Γιατί η πολιτική ευθύνη δεν είναι αριθμός για να συμψηφιστεί.Δεν είναι μια οφειλή που εξοφλείται με τόκο.
Είναι στάση.
Και η στάση που εκπέμπεται είναι καθαρή:
μένω.Κι εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί δεν είναι μόνο το τι συνέβη, αλλά το πώς αντιμετωπίζεται.Η εικόνα ενός πολιτικού που αναγνωρίζει ότι υπάρχει θέμα, που δηλώνει πρόθυμος να επιστρέψει χρήματα, αλλά δεν βλέπει λόγο να αποχωρήσει, δημιουργεί ένα παράδοξο που δύσκολα στέκεται.
Όχι πολιτικά.Ούτε ηθικά.Κι όμως, στέκεται.
Στέκεται γιατί γύρω του υπάρχει μια σιωπή που δεν είναι τυχαία.
Είναι επιλογή.
Μια σιωπή που μεταφράζεται σε ανοχή.Και η ανοχή, με τη σειρά της, σε μήνυμα.
Το μήνυμα ότι η ευθύνη μπορεί να μετατεθεί.
Ότι το ζήτημα μπορεί να “κλείσει” χωρίς να κλείσει πραγματικά.
Ότι αρκεί μια επιστροφή για να συνεχιστούν όλα κανονικά.Αλλά δεν είναι έτσι.
Γιατί κάθε μέρα που περνά χωρίς την αυτονόητη κίνηση, η υπόθεση δεν υποχωρεί ,βαθαίνει.Δεν ξεχνιέται ,συσσωρεύεται.Και τελικά, το ερώτημα παύει να αφορά μόνο τον ίδιο.
Αφορά το σύνολο.
Γιατί όταν η παραμονή γίνεται κανόνας και η παραίτηση εξαίρεση, τότε δεν μιλάμε για μεμονωμένο περιστατικό.Μιλάμε για πολιτική κουλτούρα.
Και αυτή είναι που εκτίθεται περισσότερο από όλους.
Γράφει ο Παρατηρητικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου