Κάτι δεν κολλάει… και όσο περνά ο καιρός, η υπόθεση της Jet Oil μοιάζει όλο και περισσότερο με σενάριο που έχει γραφτεί σε δωμάτια χωρίς παράθυρα. Από τη μία, πιεσμένες καταστάσεις λόγω ευρωπαϊκών κυρώσεων. Από την άλλη, μια «έξυπνη» επιχειρηματική κίνηση που σηκώνει περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά.
Η εταιρία φαίνεται να προσπαθεί να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό που έχουν δημιουργήσει οι δεσμεύσεις λογαριασμών. Όχι απλά να επιβιώσει, αλλά να βρει τρόπο να κινηθεί ξανά… χωρίς βαρίδια. Και κάπου εδώ ξεκινά το «παιχνίδι».
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο βασικός μέτοχος, Murtaza Lakhani, ένα πρόσωπο που μπήκε στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω των –όπως αναφέρεται– σχέσεών του με ρωσικά συμφέροντα. Οι κυρώσεις που του επιβλήθηκαν δεν ήταν απλά ένα «χαστούκι» στο προφίλ του. Ήταν οικονομική ασφυξία. Λογαριασμοί παγωμένοι, κινήσεις περιορισμένες και μια εταιρία που ξαφνικά βρέθηκε να παλεύει με τα ίδια της τα… καύσιμα.
Και τότε ήρθε η ιδέα.
Πώληση της Jet Oil. Αλλά όχι μια απλή μεταβίβαση. Όχι ένα καθαρό deal. Η τιμή φημολογείται πως αγγίζει τα 170 εκατομμύρια ευρώ, όμως το «ζουμί» κρύβεται αλλού… στο περιβόητο σύμφωνο επαναγοράς. Με απλά λόγια; Πουλάς σήμερα… για να πάρεις πίσω αύριο.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα περίεργα.
Γιατί μπορεί η αγορά να μυρίστηκε ευκαιρία, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο να «τσιμπήσει». Ελληνικά επιχειρηματικά σχήματα, ακόμα και μεγάλα ονόματα όπως η HelleniQ Energy, φέρονται να κοίταξαν την υπόθεση. Να ζύγισαν τα δεδομένα. Να έκαναν τα νούμερα. Αλλά στο τέλος… τίποτα.
Γιατί; Διότι κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αγοράσει κάτι που ίσως δεν του ανήκει πραγματικά. Ένα deal που μοιάζει περισσότερο με «παρκάρισμα» παρά με πώληση. Ένα επιχειρηματικό τρικ που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστροφής στον αρχικό ιδιοκτήτη μόλις πέσει η… καταιγίδα των κυρώσεων.
Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο.
Στην αγορά, οι ψίθυροι δίνουν και παίρνουν. Κάποιοι μιλούν για «νόμιμη ακροβασία». Άλλοι για μια προσπάθεια παράκαμψης των περιορισμών της European Union. Κανείς όμως δεν λέει με σιγουριά πού τελειώνει η στρατηγική και πού αρχίζει η… ντρίπλα.
Την ίδια στιγμή, η Jet Oil δεν είναι μια οποιαδήποτε εταιρία. Κρατά στα χέρια της ένα asset που κάνει πολλούς να ιδρώνουν, τις εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Ένα «φιλέτο» που καλύπτει περίπου το 15% της συνολικής αποθηκευτικής δυναμικότητας καυσίμων της χώρας. Με απλά λόγια; Όποιος ελέγχει αυτές τις δεξαμενές, κρατά ένα κομμάτι της ενεργειακής καρδιάς της Βόρειας Ελλάδας.
Το ερώτημα
Είναι αυτή μια καλοστημένη επιχειρηματική κίνηση για να σωθεί η εταιρία; Ή μια πιο «σκιώδης» προσπάθεια να μείνει ο έλεγχος εκεί που ήταν εξαρχής;
Γιατί όταν μπαίνουν στο τραπέζι κυρώσεις, γεωπολιτικά συμφέροντα και μεγάλα ποσά, τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.
Και στην περίπτωση της Jet Oil… το παιχνίδι φαίνεται πως μόλις ξεκίνησε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου