Η νεκρή ζώνη στην Πύλα μετατράπηκε τις τελευταίες ώρες σε πεδίο μίας ακόμα μεθοδευμένης τουρκικής απόπειρας για τη δημιουργία τετελεσμένων, προκαλώντας εύλογη ανησυχία στον απανταχού ελληνισμό. Οι δυνάμεις κατοχής, κινούμενες με τη γνωστή τακτική της διολίσθησης, επιχείρησαν να αμφισβητήσουν το Status Quo της περιοχής, αναπτύσσοντας «αστυνομικές» δυνάμεις και οχήματα εντός μίας ζώνης που τελεί υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών. Πρόκειται για μια σαφή κίνηση στρατηγικού επεκτατισμού, η οποία στοχεύει στην αποδυνάμωση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην εμπέδωση της τουρκικής παρουσίας σε ζωτικής σημασίας σημεία.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΥΝΦΙΚΥΠ
Το επεισόδιο πυροδοτήθηκε από την αυθαίρετη είσοδο τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας, οι οποίες προσπάθησαν να παρεμποδίσουν τις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες του κράτους από την άσκηση των νόμιμων καθηκόντων τους. Η κλιμάκωση ήρθε με την τοποθέτηση της τουρκικής σημαίας και τη μεταφορά οχημάτων στη βόρεια γραμμή κατάπαυσης του πυρός. Παρά τις προσπάθειες του εκπροσώπου της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, Aleem Siddique, να κατευνάσει τα πνεύματα διευκρινίζοντας ότι δεν επρόκειτο για άρματα μάχης αλλά για βαρέα οχήματα τύπου SUV εκτός της γραμμής, η ουσία της πρόκλησης παραμένει αμετάβλητη: η Άγκυρα δοκιμάζει τις αντοχές της ειρηνευτικής δύναμης και τα ανακλαστικά της ελληνικής πλευράς.
Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Απέναντι σε αυτές τις μονομερείς ενέργειες, η αντίδραση της Λευκωσίας και της Αθήνας οφείλει να είναι στιβαρή και συντονισμένη, μακριά από τη συνήθη κυβερνητική ατολμία που περιορίζεται σε παθητικές διαπιστώσεις. Το Υπουργείο Εξωτερικών οφείλει επιτέλους να εγκαταλείψει την πολιτική του «καλού παιδιού», ενώ το ζήτημα της διαφύλαξης των συνόρων του ελληνισμού πρέπει να αποτελεί πρωταρχικό θέμα συζήτησης στη Βουλή, αντί να υποβαθμίζεται πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η προστασία της νεκρής ζώνης δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική υποχρέωση του ΟΗΕ, αλλά εθνικό καθήκον που απαιτεί πολιτική βούληση και όχι άβουλη αναμονή των εξελίξεων. Η κινητοποίηση των Βρετανικών Βάσεων καταδεικνύει το μέγεθος της απειλής, την οποία η επίσημη Αθήνα συχνά δείχνει να υποτιμά στο όνομα μιας αμφίβολης «ηρεμίας», όμως η πραγματική θωράκιση πηγάζει μόνο από την αδιάρρηκτη ενότητα και την έμπρακτη αποφασιστικότητα των δύο κρατών του ελληνισμού.
Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ «ΔΙΑΛΟΓΟΥ» ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ
Ενώ οι κατοχικές δυνάμεις ενισχύουν την παρουσία τους, η ηγεσία του ψευδοκράτους, μέσω του Τουφάν Έρχιουρμαν, επιχειρεί να εμφανιστεί ως υπέρμαχος της ηρεμίας, κατηγορώντας την ελληνική πλευρά για «διαστρέβλωση της αλήθειας». Είναι το κλασικό προσωπείο του επιτιθέμενου που βαφτίζει την παρανομία «διπλωματία». Οι εκκλήσεις του Κασίμ Ντιανιέ για αυτοσυγκράτηση είναι ευπρόσδεκτες, αρκεί να μην οδηγούν σε μια πολιτική ίσων αποστάσεων που αποθρασύνει τον εισβολέα.
Η Πύλα παραμένει ο προμαχώνας της ελληνικής αξιοπρέπειας. Η ιστορία έχει διδάξει πως κάθε υποχώρηση στη νεκρή ζώνη ανοίγει την όρεξη της Άγκυρας για νέες αυθαιρεσίες. Η αποκατάσταση του Status Quo ante αποτελεί τη μοναδική αποδεκτή λύση για τη διασφάλιση της σταθερότητας και της ειρήνης στο νησί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου