Ο υπουργός Υγείας εμφανίστηκε ξανά στον γνώριμο ρόλο του πολιτικού τηλεπωλητή φόβου. Με φόντο χειροκροτητές και κομματικούς μηχανισμούς, επιχείρησε να παρουσιάσει την πολιτική πραγματικότητα ως ένα τρομακτικό δίλημμα: «Μητσοτάκης ή παρακμή». Ένα αφήγημα τόσο φθαρμένο όσο και η ίδια η αλαζονεία της εξουσίας που το παράγει.Μόνο που αυτή τη φορά κάτι πρόδιδε νευρικότητα. Υπερένταση. Σχεδόν πανικό.Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν έμοιαζε με πολιτικό που αισθάνεται κυρίαρχος. Έμοιαζε με άνθρωπο που γνωρίζει πως η κοινωνική δυσαρέσκεια διογκώνεται, πως η εικόνα του “ανίκητου συστήματος” ξεθωριάζει και πως πίσω από τις κομματικές φιέστες συσσωρεύονται ερωτήματα που αργά ή γρήγορα θα απαιτήσουν απαντήσεις.Γιατί όταν μια κυβέρνηση αποτυγχάνει να πείσει με το έργο της, καταφεύγει στον φόβο.Και όταν δεν μπορεί να εμπνεύσει, επιστρατεύει την τοξικότητα.
Ο υπουργός Υγείας, αντί να απολογηθεί για τη δραματική κατάσταση του ΕΣΥ, για τις ατελείωτες αναμονές, για τα νοσοκομεία δύο ταχυτήτων και για την εξουθενωμένη κοινωνία, επέλεξε ξανά την εύκολη συνταγή του διχασμού. Να βαφτίσει “παρακμή” οποιονδήποτε αμφισβητεί το σημερινό μοντέλο εξουσίας.Το πιο αποκαλυπτικό όμως δεν ήταν τα λόγια του. Ήταν ο τόνος του.Ένας τόνος ανθρώπου βαθιά ζορισμένου πολιτικά.
Ενός στελέχους που μοιάζει να αντιλαμβάνεται ότι η επόμενη ημέρα ίσως να μην είναι τόσο ασφαλής όσο πίστευε.
Και ίσως τελικά αυτό να ήταν το πραγματικό μήνυμα της ομιλίας του: όχι αυτοπεποίθηση, αλλά φόβος.Ο φόβος ενός συστήματος που γνωρίζει καλά πως όταν χαθεί η ασπίδα της εξουσίας, αρχίζουν οι δύσκολες ερωτήσεις.
Και τότε δεν θα υπάρχουν ούτε χειροκροτητές, ούτε συνέδρια για να σκεπάσουν τον θόρυβο της πραγματικότητας.
Γράφει ο Παρατηρητικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου