Υπάρχει κάτι σχεδόν κωμικοτραγικό στο ξαφνικό κύμα «θεσμικής ευαισθησίας» που ανακάλυψαν πέντε βουλευτές της ΝΔ. Σαν να ξύπνησαν από έναν βαθύ, πενταετή λήθαργο και να ανακάλυψαν έντρομοι ότι το Μαξίμου συγκέντρωσε εξουσίες, ότι η κυβέρνηση υποβαθμίστηκε σε εκτελεστικό βραχίονα και ότι η Βουλή μετατράπηκε σε χειροκροτητή. Μόνο που αυτή η «αποκάλυψη» δεν είναι ούτε νέα ούτε απρόβλεπτη. Είναι η ίδια πραγματικότητα που από το 2020 λειτουργεί μπροστά στα μάτια όλων και κυρίως μπροστά στα δικά τους.Τότε, όμως, δεν υπήρχαν δημόσιες καταγγελίες. Υπήρχε σιωπή. Μια σιωπή βολική, υπολογισμένη, σχεδόν επαγγελματική. Γιατί όσο το επιτελικό κράτος μοίραζε ρόλους, πρόσβαση, επιρροή και την ψευδαίσθηση συμμετοχής, κανείς δεν έβλεπε πρόβλημα. Το πρόβλημα γεννήθηκε ξαφνικά τώρα, που η πολιτική αριθμητική αλλάζει, που η επόμενη Βουλή προμηνύεται μικρότερη για τη ΝΔ και που το Μαξίμου ετοιμάζεται να κρατήσει τους «δικούς του» και να πετάξει τους υπόλοιπους στο περιθώριο.Και τότε, ως δια μαγείας, λύθηκαν οι γλώσσες. Όχι από θεσμική αγωνία αυτή θα είχε εκφραστεί όταν είχε νόημα. Αλλά από τον πιο παλιό και ειλικρινή μηχανισμό της πολιτικής: τον φόβο της πολιτικής εξαφάνισης. Όταν ο βουλευτής καταλαβαίνει ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος, ξαφνικά θυμάται τη Δημοκρατία, την αυτονομία της Βουλής και τη διάκριση των εξουσιών.Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο από την υποκρισία. Είναι πρόβλημα αξιοπιστίας. Γιατί όποιος σιωπά όταν η εξουσία συγκεντρώνεται και μιλά μόνο όταν χάνει τη θέση του στο τραπέζι, δεν πείθει ως υπερασπιστής των θεσμών. Πείθει μόνο ως καθυστερημένος διαφωνών ενός συστήματος που υπηρέτησε, ανέχθηκε και τελικά φοβήθηκε όταν κατάλαβε ότι δεν τον χωράει πια.Και ίσως αυτό είναι το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της υπόθεσης: δεν άλλαξε το σύστημα. Άλλαξε η θέση τους μέσα σε αυτό.
Γράφει ο Παρατηρητικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου